خدا بود و دیگر هیچ...

خــــواب

zoz66 — Fri, 27 Jun 2008 18:18:18 GMT

ـ‌ـ وقتي بـچـه بودم شـبـايي كـه خـوابم نمي‌برد، چـشـمام رو مي‌بستم و فكر مي‌كردم كه يه پــرنــده‌ام و دارم تو آســمــون ميون ابرا پرواز مي‌كنم.
همين‌كه حس پــرواز بهم دست مي‌داد پلكام سنگين مي‌شد و بعد خوابم مي‌برد.

ــ بزرگ‌تر كه شدم اين‌جور موقــع‌ها به آرزوهاي نزديكم فــكر مي‌كردم، به اين‌كه مثلا دوست دارم فردا چه اتفاقايي برام بيفته، بهترين حالت همه چيز رو در روز بعد براي خودم تصور مي‌كردم و بعد لالا.

ــ اما ديــشــب كه اومـدم بخـوابم، بازم ازون شــبا بود، چـشـمام رو بستم ديدم حـال و حوصله پرواز ندارم، از طرف ديگه آرزوي نزديكي هم ندارم كه بخوام برآورده بشه، يا اصلا برام فرقي نمي‌كنه كه فردا قراره چه اتفاقي بيفته. براي همين تلاش براي خوابيدن بي‌فايده بود. اما چند لحظه بعد به ذهنم رسيد، شايد تنها آرزويي كه اين شبا مي‌تونم باهاش بخوابم اينه كه زودتر بابام رو ببينم... حداقل توي خواب.

مشتی از خروار، عـجـایـب‌الـبـلـدان

zoz66 — Wed, 25 Jun 2008 16:24:18 GMT

عجايب‌البلدان تأليف ابولمؤيد بلخي ازمتقدمان علماي دوره سامانيان و از شاعران و مورخان و فاضلان مشهور آن زمان است و معاصر نوح بن منصور ساماني(۳۶۶ ـ ۳۸۷). عوفي در لباب‌الالباب وي را از شاعران زمان ساسانيان ياد كرده و قطعه لطيفي نيز به او نسبت داده است، اما مع‌الاسف آثار او همه به تاراج حادثات رفته و جز نامي از آن‌ها بر جاي نمانده است مگر كتابي ناقص كه نسخه خطي آن در دست و موسوم به عجايب‌البلدان است؛ هرچند دستكاري‌هايي نيز در آن شده است. در اين كتاب از حوادث سال‌هاي ۵۶۲ و ۶۰۶ در آن سخن رفته، اما بدون شك از تأليفات ابولمؤيد است. گرشاسب‌نامه كتاب ديگري است كه آن را به ابولمؤيد بلخي نسبت داده‌اند و مأخذ گرشاسب‌نامه اسدي طوسي است. در اين‌جا با هم قطعاتي از كتاب عجايب‌البلدان را مي‌خوانيم:

چنين گويد ابولمؤيد بلخي رحمة‌الله عليه كه مرا از طفلي هوس گرديدن عالم بود، و از بازرگانان و مردم اهل بحث عجايب‌ها بشنيدم، و آن‌چه در كتب خواندم جمله بنوشتم و جمع كردم از بهر پادشاه جهان امير خراسان، ملك مشرق ابوالقاسم نوح بن منصور مولي اميرمؤمنين تا او را از آن مطالعه مؤانست^۱ بود و حق نعمت او را گزارده باشم كه بر من و عالميان واجبست. توفيق مسير باد.

آغاز كتاب ــ چنين گويد ابولمطيع بلخي كه در هندوستان درختي است بر سر كوهي در ميان دريا، و ميان آن درخت چهل در خانه است و ده در دكان از سطبري^۲ آن درخت، و آن دكان‌ها هميشه پر متاع‌ها و قماش‌هاست گوناگون، و بر هر متاعي بهاي آن نوشته، تا هر فقيري يا اميري و هركس كه متاعي خواهد بخرد [ داند كه ‍] هر جنسي بچند، و آن‌جا هيچ مردم نباشند چنان‌كه ايشان را ببينند. چون كشتي آن‌جا رسد بدارند^۳ ، و در آن دكان‌ها و خانه‌ها روند ونرخ‌ها برخوانند،‌ بها برسنجند وبنهند، و آن متاع بردارند و بروند. و هرگز كس آن‌جا مردم نديده است. و اگر كسي چيزي برگيرد و بها آن‌جا ننهد از ميان درخت بيرون نتواند آمدن، و هرچند كه گردند راه بيرون آمدن نيابند، چون متاع را باز بجا نهد يا بهاي آن، راه يابند و بيرون آيند و اين سخت عجب^۴ است.

۱.مؤانست: انس دادن، مقابل متوحش داشتن.
۲.سطبري: ضخامت
۳.بدارند: متوقف سازند، بازايستانند
۴.عجب: به جاي عجيب، شگفتي‌آور

پي‌نوشت: ( با عشق به دوستدار آرامش)

کابوس‌های دردناک دوست‌داشتنی

zoz66 — Mon, 26 May 2008 12:25:18 GMT

عكس:۱۳/۱/۱۳۸۶

بابا سرزنده و شاداب‌تر از همیشه دو زانو روی زمین نشسته و با بذله‌گویی شیرینش که حرکات دست آن را همراهی می‌کند، مرکز ثقل توجهات همگان شده. به یاد نمی‌آورم که چی می‌گوید و این‌که در چه جمعی هستیم ولی هر چه هست به قدری خوشمزه تعریف می‌کند که لحظه ای چشم از او بر نمي‌دارم. به خاطر ندارم که واقعه یا حادثه‌ای را این‌گونه یافته باشم. گویی حواس پنجگانه در حال اغراق واقعیات با بزرگنمایی هزاران برابر باشند. تک‌تک کلمات را از قبل از اینکه از دهانش بیرون آیند، می‌دزدم و بر عمق جانم می‌نشانم. چنان روح را صیقل می‌دهند و مسرت انگیز هستند که جستجوی کوتاهی در ذهنم آن را بي‌سابقه می‌کند...

ادامه در وبلاگ كمال‌الدين

ياد آن خنده‌هاي سيزده به‌در پارسال بخير،‌ همه خانه بابابزگ ـ طبق روال هر سال ـ جمع بوديم. نُقل مجلس بودي مثل هميشه،‌ مثل همين خواب كمال. ‌تعريف مي‌كردي، برايمان از خاطراتت مي‌گفتي و ما در حد انفجار مي‌خنديديم،‌ وقتي اين پست كمال را خواندم ناخودآگاه ياد پارسال افتادم، ‌الان كه عكس‌هايش را مرور مي‌كنم دلم تنـگ مي‌شود براي تــو، براي ديدن خنده‌هاي از ته دل بابابزرگ،‌ براي دركنار تـو نشستن، ‌با تـو عكس گرفتن و براي همه لحظه‌هاي خوش با تو بودن.

مکالمه‌ای واقعی

zoz66 — Sun, 18 May 2008 16:00:18 GMT

در راستای انتشار مکالمات واقعی در دنیای مجازی ما نیز تصمیم به افشای یکی از این مکالمات گرفتیم. محل انعقاد این مکالمه: صندلي‌هاي كنار انجمن اسلامي دانشكده حقوق و علوم سياسي، زمان: شنبه، ۱۱.۳۰ صبح.

در حال تورق گزيده ديوان خاقاني و كلنجار رفتن با واژه‌هاي ابداعي جناب كزازي بودم، دختر خانم كناري‌ام كه سخت مشغول خواندن ابله بود و رديفي از كتاب‌هاي داستايوفسكي را در بغل داشت ناگهان رو به من با هيجان پرسيد:

ــ وااااااي، شما ادبيات مي‌خونيد؟
ــ امممم، بله.
ــ واي چه خوب، مي‌تونم يه سؤال ازتون بپرسم، فريدون مشيري هنوز استاد شماست؟
ــ [با نگاهي سرشار از تعجب] فريدون مشيري؟!؟ حتماً منظورتون دكتر شفيعي كدكنيِ؟
ــ شفيعي! نه نمي‌شناسمش، آخ ببخشيد استاد افشن يداللهي رو مي‌گم!
ـ‌ـ [و اين‌بار با چشماني از حدقه درآمده] استاد؟!؟!؟!؟!‌ استاد كه نيستند شاعرند،‌يه سري جلسات شعرخواني داشتند كه تموم شد!

ســعــدي

zoz66 — Sun, 20 Apr 2008 07:07:18 GMT

كارم چو زلف يار پريشان و درهم‌ست

پشتم به سان ابروى دلدار پرخم‌ست

غم شربتى ز خون دلم نوش كرد و گفت

اين شادى كسى كه در اين دور خرّم‌ست

تنـها دل منـست گـرفـتار در غـمـان

يا خود در اين زمانه دل شادمان كم‌ست

زين سان كه مي دهد دل من داد هر غمى

انصاف ملك عالم عشقش مسلم‌ست

دانى خيال روى تو در چشم من چه گفت

آيا چه جاست اين كه همه روزه با نم‌ست

خواهى چو روز روشن دانى تو حال من

از تيره شب بپرس كه او نيز محرم‌ست

اى كاشكى ميان من اِستى و دلبرم

پيوندى اين چنين كه ميان من و غم‌ست

«روز بزرگداشت شيخ اجل سعدی شیرازی گرامي باد.»

_{پی‌نوشت: به ياد دوستدار آرامش}

به یاد احمد بورقانی

zoz66 — Mon, 07 Apr 2008 09:36:18 GMT

صد كتاب خواندني!

zoz66 — Wed, 02 Apr 2008 17:55:18 GMT

نيست كاري به دورويان جــهـانم صائب روي دل از همه عالم به كتاب است مرا

اين ليست شامل صد کتابی هست که توصيه شده قبل از مردن بخوانيد. مواردی را که به صورت ايتاليک مي‌بينيد هنوز به فارسی ترجمه نشده‌اند.

چينو آچه به (1930- ) فروپاشي : نيجريه
هانس کريستيان آندرسن (1805- 1875 ) داستان ها و قصه ها : دانمارک
جين اوستين (1775- 1817 ) غرور و تعصب : انگليس
آنوره بالزاک (1799- 1850 ) بابا گوريو : فرانسه
ساموئل بکت (1906- 1989 ) سه گانه ي مولي ، مالون مي ميرد ، بي نام : ايرلند
بوکاچيو ( 1313- 1375 ) د کامرون : ايتاليا
خورخه لوئيس بورخس ( 1899- 1986) مجموعه ي آثار : آرژانتين
اميلي برونته ( 1818- 1848) بلندي هاي بادگير : انگليس
آلبر کامو (1913- 1960) بيگانه : فرانسه
پل سزان (1920-1970 ) اشعار : فرانسه/ روماني
فرديناند سلين ( 1894- 1961 ) سفر به انتهاي شب : فرانسه
ميگوئل سروانتس ( 1547- 1616 ) دون کيشوت : اسپانيا
جفري چائوسر (1340- 1400) حکايت هاي کانتربوري : انگليس
جوزف کنراد (1857-1924 ) نوسترومو : انگليس/ اوکراين
دانته ( 1265- 1321 ) کمدي الهي – ايتاليا
چارلز ديکنز ( 1812 1870 ) آرزوهای بزرگ : انگليس
دنيس ديدرو (1713- 1784 ) ژاک قضا قدري و اربابش : فرانسه
آلفرد دوبلين (1878- 1957 ) محله آلکساندر برلين : آلمان
فيودور داستايوسکي ( 1821- 1881)جنايت و مکافات ـ ابله ـ تسخيرشدگان ـ برادران کارامازوف: روسيه
جورج اليوت (1819- 1880 ) ميانه ماه مارش : انگليس
رالف اليسون ( 1914- 1994) مرد نامرئي : آمريکا
اورپيدو ( 480- 406 ق.م) مده آ : يونان
ويليام فالکنر (1897- 1962 ) آبشالوم ، آبشالوم – خشم و هياهو : آمريکا
گوستاو فلوبر (1821- 1880 ) مادام بواري – داستان مردجوان : فرانسه
فدريکو گارسيا لورکا ( 1898- 1936 ) قصيده هاي کولي ها : اسپانيا
گابريل گارسيا مارکز (1928 - ) صد سال تنهايي – عشق سالهاي وبا : کلمبيا

دلم مي‌خواست...

zoz66 — Wed, 19 Mar 2008 21:06:18 GMT

دلم می‌خواست سقف معبد هستی فرو می‌ريخت
پلیدی‌ها و زشتی‌ها به زیر خاک می‌ماندند
بهاری جاودان آغوش وا می‌کرد
جهان در موجی از زیبایی و خوبی شنا می‌کرد
بهشت عشق می‌خندید
به روی آسمان آبی آرام
پرستوهای مهر و دوستی پرواز می‌کردند
به روی بام‌ها ناقوس آزادی صدا می‌کرد
مگو این ‌آرزو خام است
مگو روح بشر همواره سرگردان و ناکام است
اگر این کهکشان از هم نمی‌پاشد
وگر این آسمان در هم نمی‌ریزد
بیا تا ما فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو در اندازیم
به شادی گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم

«بهاران گرامي باد.»

از: زمــــين به: آســـــمان

zoz66 — Sat, 15 Mar 2008 15:59:18 GMT

می‌گويند چهل روز است كه از ميان‌مان رفته‌اي؛ ورق‌هاي تقويم، تيك‌تيك ساعت‌ها، صفحات روزنامه‌ها، رفت و آمد آدم‌ها، آخرين روزهاي مناجات خواني‌مان...!
درست مي‌گويند، تو رفته‌اي چــــهـــــل روز است كه رفته‌اي!‌ به قول كمال سفر كرده‌اي نه از آن‌هايي كه مي‌رفتي و زود مي‌آمدي، اين‌دفعه به جايي رفته‌اي كه بازگشتي ندارد ولي منتظر ما هستي، مگر نه؟ دير يا زود مي‌آييم، مطمئنم!

باشيم اين دو روز و به ناچار دير يا زود رفــت بايد مـهــــــمان

    چهل مقدس است؛ براي همين چهل شب است تبارك مي‌خوانيم.
    چهل بــزرگ اسـت؛ براي همين چهل روز است كه درد مي‌كشيم.
    چهل سخت است؛ براي همين چهل شبانه‌روز است كه عادت نكرده‌ايم به نبودنت.

گذاشت ديده يك شهر اشكبار و گذشت نمود خاطر صد جمع را پريشان و رفت

جانم برايت بگويد با اينكه چهل روز است من، سهام و كمال كسي را بابا صدا نكرده‌ايم، روي خوشي را نديده‌ايم، از ته دل نخنديده‌ايم... اما تو در لحظه‌لحظه اين روزهاي تلخ با ما بودي! صبح‌ها با صداي تو از خواب برخاستيم، با نواي خوشت نماز خوانديم، جمعه‌ها با تو املت وي‍ژه درست كرديم، با خاطره‌اي از شيريني تو خنديديم، در گوشه‌گوشه خانه با تو نشستيم، كتاب خوانديم و نوشتيم، براي كوچكترين كارها با تو مشورت كرديم و با شب‌بخير گفتن به تو خوابيديم...
خب اين‌ها همه يعني تــــو هـــســـتي، حضور داري، با مايي،‌ مراقبمان هستي... مـــثـــل هميشه.

دردها كم شود از گفتن و دردي كه مراست از تهي كردن دل مي‌شود افزون چه كنم؟

اعتراف مي‌كنم كه در اين چهل روز نتوانسته‌ام مستقيم به عكست نگاه كنم؛ چون آن‌ موقع است كه باور ِ نبودنت مثل پتكي توي سرم مي‌خورد، زندگي بر سرم هوار مي‌شود، بي‌تاي مي‌كنم، چرا چرا مي‌كنم، حضور برخي آدم‌ها را تاب نمي‌آورم و...
اما من اين‌ها را نمي‌خواهم، من مي‌خواهم هماني باشم كه تو دوست داري، مي‌خواهم صــبـور، مــقـاوم و مــحـكم باشم. مي‌خواهم برايت بهترين دختر دنيا باشم. پس باباي آسماني‌ام برايم دعا كن.

امكان صبر نيست، زسر گيرم اين نفير دل رفت و صبر رفت، خدايا تو دست گير

هرچه محبوب پسندد زيباست

zoz66 — Wed, 05 Mar 2008 17:55:18 GMT

بر لبخندهايت كدامين پروانه آشيانه كرده
كه اين‌سان از تو
مدهوش ابدي ساخته است..
آفتاب از گوشه لب تو به معراج مي رود
و به سوگواري زلف توست كه لاله چنين غمين است
اي از تبار بي مرگان
براستي "آينه دار حسن ِ دل آراي كيستي؟"
كه اين‌چنين عطر خنده هايت هنوز بر جانمان مي نشيند و گرماي دستت بر سر ما
كاش مي گفتي
عمر گل كوتاه است و سرو تا بهار دگر در خواب است
اما باكي نيست، خيالي و اندوهي هم
تو هستي، آسمان، آفتاب و نيز پنجره
و عالمي نيكي كه ميراثمان
گذاشتي و رفتي...

ديدارش مرهم دل‌هاي رنجور و نوميد بود. در زمانه شهرت و روزگار قدرت در صفاي نيت كوشيد و قرب خداي را طلبيد. نه زهد فروخت و نه بر اين و آن خروشيد و با دلي خونين، لب خندان آورد. نه بر منبر تكبر تكيه زد و نه از ريسمان تبختر بالا رفت. دنيا برايش تنگ بود و از همه‌ تعلقاتش آزاد و از اين رو بود كه آسوده پشت پا به اين عالم زد و بر‌ آن شوريد.
دلداري داد و ياري رساند و محبت كرد و در دل‌ها جاي گرفت. كوچك و بزرگ در مرگش گريستند. پس از 48 سال عمر كوتاه، اما پر ثمر و پر مرارت از ميانمان رفت تا از ملائك سر و پر درآورد.

چهل روز پيش دست سخاوت وسايه امن و گسترده "احمد" براي هميشه از ما گرفته شد. روزها به قامت سال درآمدند و سنگيني و سردي‌شان بر صورت‌مان سيلي زد. اما مرگ او ترجمان ديگري از حيات بود و نشان داد او را پاياني نيست. محضر خوش، شيريني و مهرباني، رفاقت، نجابت، ادب، فروتني و صميميتش در ميان ماست. باور هجرت پر‌شتابش دشوارمان مي‌ آيد و هنوز مبهوتيم. اينك اما بر وصال با شكوهش غبطه مي خوريم و بر او دوصد درود مي‌ فرستيم.

به پاس ميراث عظيم و گراميداشت زنده‌ياد احمد بورقاني فراهاني روزنامه‌نگار، نويسنده و سياست‌مدار با اخلاق، در چهلمین روز درگذشت او روز چهارشنبه 22 اسفند 1386 از ساعت 15:30 الي 17 در مسجد جامع فاطميه واقع در خيابان نظام آباد (شهيد مدني)، پشت باشگاه رسالت، خيابان شهيد رجب نصيري گردهم مي آييم تا از خداوند عزّ و جل برايش رحمت واسعه الهي طلب كنيم و به روح بلندش سلام بفرستيم.
بر ماست كه براي اداي احترام به همه خوبان و طلب آمرزش براي همه بندگان صالح خداوند در محضر كبريايي حضرت حق جلّ و علا دست دعا برافرازيم.

"خانواده بورقاني"