كارم چو زلف يار پريشان و درهم‌ست

پشتم به سان ابروى دلدار پرخم‌ست

غم شربتى ز خون دلم نوش كرد و گفت

اين شادى كسى كه در اين دور خرّم‌ست

تنـها دل منـست گـرفـتار در غـمـان

يا خود در اين زمانه دل شادمان كم‌ست 

زين سان كه مي دهد دل من داد هر غمى

انصاف ملك عالم عشقش مسلم‌ست

دانى خيال روى تو در چشم من چه گفت

آيا چه جاست اين كه همه روزه با نم‌ست

خواهى چو روز روشن دانى تو حال من

از تيره شب بپرس كه او نيز محرم‌ست

اى كاشكى ميان من اِستى و دلبرم

پيوندى اين چنين كه ميان من و غم‌ست

     «روز بزرگداشت شيخ اجل سعدی شیرازی گرامي باد.»

     _{پی‌نوشت: به ياد دوستدار آرامش}

      نيست كاري به دورويان جــهـانم صائب              روي دل از همه عالم به كتاب است مرا

دلم می‌خواست سقف معبد هستی فرو می‌ريخت
پلیدی‌ها و زشتی‌ها به زیر خاک می‌ماندند
بهاری جاودان آغوش وا می‌کرد 
جهان در موجی از زیبایی و خوبی شنا می‌کرد
بهشت عشق می‌خندید
به روی آسمان آبی آرام 
پرستوهای مهر و دوستی پرواز می‌کردند
به روی بام‌ها ناقوس آزادی صدا می‌کرد
مگو این ‌آرزو خام است 
مگو روح بشر همواره سرگردان و ناکام است
اگر این کهکشان از هم نمی‌پاشد
 وگر این آسمان در هم نمی‌ریزد
بیا تا ما فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو در اندازیم
به شادی گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم

«بهاران گرامي باد.»

   می‌گويند چهل روز است كه از ميان‌مان رفته‌اي؛ ورق‌هاي تقويم، تيك‌تيك ساعت‌ها، صفحات روزنامه‌ها، رفت و آمد آدم‌ها، آخرين روزهاي مناجات خواني‌مان...!
     درست مي‌گويند، تو رفته‌اي چــــهـــــل روز است كه رفته‌اي!‌ به قول كمال سفر كرده‌اي نه از آن‌هايي كه مي‌رفتي و زود مي‌آمدي، اين‌دفعه به جايي رفته‌اي كه بازگشتي ندارد ولي منتظر ما هستي، مگر نه؟ دير يا زود مي‌آييم، مطمئنم!

                  باشيم اين دو روز و به ناچار               دير يا زود رفــت بايد مـهــــــمان

    چهل مقدس است؛ براي همين چهل شب است تبارك مي‌خوانيم.
    چهل بــزرگ اسـت؛ براي همين چهل روز است كه درد مي‌كشيم.
    چهل سخت است؛ براي همين چهل شبانه‌روز است كه عادت نكرده‌ايم به نبودنت.

        گذاشت ديده يك شهر اشكبار و گذشت             نمود خاطر صد جمع را پريشان و رفت

     جانم برايت بگويد با اينكه چهل روز است من، سهام و كمال كسي را بابا صدا نكرده‌ايم، روي خوشي را نديده‌ايم، از ته دل نخنديده‌ايم... اما تو در لحظه‌لحظه اين روزهاي تلخ با ما بودي! صبح‌ها با صداي تو از خواب برخاستيم، با نواي خوشت نماز خوانديم، جمعه‌ها با تو املت وي‍ژه درست كرديم، با خاطره‌اي از شيريني تو خنديديم، در گوشه‌گوشه خانه با تو نشستيم، كتاب خوانديم و نوشتيم، براي كوچكترين كارها با تو مشورت كرديم و با شب‌بخير گفتن به تو خوابيديم...
    خب اين‌ها همه يعني تــــو هـــســـتي، حضور داري، با مايي،‌ مراقبمان هستي... مـــثـــل هميشه.

       دردها كم شود از گفتن و دردي كه مراست           از تهي كردن دل مي‌شود افزون چه كنم؟

     اعتراف مي‌كنم كه در اين چهل روز نتوانسته‌ام مستقيم به عكست نگاه كنم؛ چون آن‌ موقع است كه باور  ِ نبودنت مثل پتكي توي سرم مي‌خورد، زندگي بر سرم هوار مي‌شود، بي‌تاي مي‌كنم، چرا چرا مي‌كنم، حضور برخي آدم‌ها را تاب نمي‌آورم و...
     اما من اين‌ها را نمي‌خواهم، من مي‌خواهم هماني باشم كه تو دوست داري، مي‌خواهم صــبـور، مــقـاوم و مــحـكم باشم. مي‌خواهم برايت بهترين دختر دنيا باشم. پس باباي آسماني‌ام برايم دعا كن.

         امكان صبر نيست، زسر گيرم اين نفير              دل رفت و صبر رفت، خدايا تو دست گير

بر لبخندهايت كدامين پروانه آشيانه كرده
كه اين‌سان از تو
مدهوش ابدي ساخته است..
 آفتاب از گوشه لب تو به معراج مي رود
و به سوگواري زلف توست كه لاله چنين غمين است
اي از تبار بي مرگان
براستي "آينه دار حسن ِ دل آراي كيستي؟"
كه اين‌چنين عطر خنده هايت هنوز بر جانمان مي نشيند و گرماي دستت بر سر ما
كاش مي گفتي
عمر گل كوتاه است و سرو تا بهار دگر در خواب است
اما باكي نيست، خيالي و اندوهي هم
تو هستي، آسمان، آفتاب و نيز پنجره
و عالمي نيكي كه ميراثمان
گذاشتي و رفتي...

   مسئله بيست و ششم ـ آنست كه مرتبت انبياء صلوات الله عليهم اجمعين برتر از مرتبت اولياست و مرتبت اولياء كمتر از مرتبت انبياء باشد. و هر كه هر دو يكسان نهد آن مبتدع و هوادار باشد. و معجزات انبياء راست و كرامات اولياء راست و اولياء را كرامت آن وقت باشد كه خداي عزّوجل را مطيع باشند و رسول‌ عليه‌السلام را طاعت دارند قوله تعالي:‌ «من یطع الرسول فقد اطاع الله» و جای دیگر گفت: «و من یطع الله و رسوله فقد فاز فوزاً عظیماً»ُ پس هر که را خدای عزّوجل و رسول‌الله عليه‌السلام  [را] طاعت دارد، آن را كرامت باشد و هر كه جز اين گويد كفر باشد. و اندر خبرست كه رسول‌الله صلي‌الله‌عليه‌وسلم گفت: من سيد ولد آدمم و مرا بدين فخر نيست، روز قيامت آدم و دون آن در زير علم من روند و مرا بدين فخر نيست. و در خبرست كه همه اولياي حق را و كردار ايشان را جمع كنند بگرد قدم پيغمر نرسد. چون چنين باشد معجزات مر انبيا و كرامات مر اوليا را حق بيني. پس اين مقدار كفايت بود خردمند را.

دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران امروز پر از درد و دریغ و حسرت  و اشک و آه بود.  نور چشم ما و همه عشق ما  دردناک و بی خداحافظی رفت. ما از امروز بی "قیصر" شدیم. انا لله و انا الیه راجعون.